Zbigniew Antonowicz
Biografia
Urodzony 14 listopada 1894 w Kaliszu, syn Michała i Zofii z Kucharskich. W młodości uczęszczał do gimnazjum w Kaliszu, a po strajku szkolnym z 1905 kontynuował naukę w domu. W latach 1909–1914 uczęszczał do szkoły realnej w Kaliszu, a od 1914 studiował na politechnice moskiewskiej. W 1915 wstąpił jako ochotnik do Legionu Puławskiego. Został ciężko ranny w bitwie pod Pakosławiem (19/20 maja 1915) oraz podczas walk pod Nurcem, gdzie jako łącznik przebiegł teren ostrzeliwany przez niemiecką artylerię, mimo odniesionej rany odłamkiem granatu. Za ten czyn otrzymał Virtuti Militari V klasy w 1922 roku.
Po wyleczeniu kontynuował naukę na politechnice, a po wybuchu rewolucji zaciągnął się do I Korpusu Polskiego. Do Polski powrócił w sierpniu 1918 i służył w Wojsku Polskim od 1 listopada 1918, zaczynając od Pułku Ziemi Kaliskiej (późniejszy 29 Pułk Strzelców Kaniowskich). Podczas wojny polsko–bolszewickiej pracował w Intendenturze DOK Łódź jako urzędnik wojskowy. Po zakończeniu wojny przeniesiony do Szefostwa Inżynierii i Saperów DOK Łódź, gdzie pracował do 30 marca 1924. W 1926 przeszedł do 2 Pułku Saperów w Puławach na stanowisko dowódcy plutonu, następnie adiutanta pułku. Od 1931 służył w Samodzielnym Referacie Informacyjnym Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. W lipcu 1935 przeniesiony do 2 Batalionu Saperów w Puławach. W 1935 ze względu na pogarszający się stan zdrowia przeszedł do rezerwy. W latach 1935–1939 był zastępcą dyrektora ds. administracyjnych Stoczni w Modlinie należącej do Państwowych Zakładów Inżynierii. W maju 1939 został powołany do służby czynnej, prowadził prace fortyfikacyjne przy granicy z Prusami Wschodnimi. W sierpniu został skierowany na Górny Śląsk w celu przeprowadzenia ewakuacji zakładów przemysłowych.
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku, w nieznanych okolicznościach został aresztowany przez Sowietów. Początkowo przebywał w obozie jenieckim w Putywlu od 8 października 1939, po czym od listopada 1939 był przetrzymywany w Kozielsku. Między 3 a 5 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego, a między 4 a 7 kwietnia 1940 został zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy NKWD z Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy decyzją Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach; od 28 lipca 2000 mieści się tam Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W 1943 został prawdopodobnie zidentyfikowany podczas ekshumacji nadzorowanych przez Niemców, pod numerem 2284. Na liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 02284 odnotowano informacje o rodzinie i miejscu zamieszkania.
Żonaty z Bronisławą ze Starzyńskich, miał troje dzieci: Anna (ur. 20 grudnia 1919), Witold (ur. 10 stycznia 1922) i Zbigniew (ur. 5 lutego 1927). Mieszkał w Nowym Dworze Mazowieckim.
Pośmiertnie awansowano go na stopień majora w 2007 roku. Jego pamięć upamiętniono m.in. poprzez uroczystości Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów oraz posadzenie Dębu Pamięci w Puławach.