Władimir Władimirowicz Krejter
Biografia
Urodzony 17 marca 1890 roku w Kaliszu. Ukończył Suworowski Korpus Kadetów w 1907 roku, następnie Nikołajewską Szkołę Kawalerii (1909) i Imperatorską Nikołajewską Akademię Wojskową.
W I wojnie światowej służył jako oficer 1 Sumskiego Pułku Huzarów i w sztabie 3. dywizji kawalerii, a od kwietnia 1917 r. był szefem sztabu tej dywizji, awansując do podpułkownika. Został odznaczony Szablą św. Jerzego. W 1918 r. wstąpił do wojsk białych i pełnił funkcje w Armii Ochotniczej oraz w komisji ds. nowej armii. W 1919–1920 pełnił stanowiska sztabu i dowódcy w 1. dywizji kawalerii oraz 2. brygadzie kawalerii w 2. dywizji kawalerii; w październiku 1920 awansował na generała majora.
Po ewakuacji z Krymu osiadł w Pančevie (Serbia) i wstąpił do armii Jugosłowiańskiej, służąc w straży granicznej. W czasie okupacji niemieckiej podjął współpracę z władzami okupacyjnymi i w 1941 r. wstąpił do Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. W 1943 r. współuczestniczył w organizowaniu rosyjskich oddziałów pod niemiecką sztandarem i był zwolennikiem ruchu wyzwoleńczego gen. Andrieja Własowa. Krótko przed końcem wojny objął stanowisko szefa sztabu planowanego II Korpusu Armijnego Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji; faktycznie kierował sztabem kozackiej brygady kawalerii formowanej przez gen. Anton Turkulan w Austrii. Po wojnie uniknął repatriacji do ZSRR i zmarł 23 czerwca 1950 r. w Dachau.