Tadeusz Kulisiewicz
Biografia
Urodził się w Kaliszu, jako syn ślusarza i kowala Walentego Kulisiewicza oraz Marii z Popielińskich. Ukończył Państwowe Gimnazjum i Liceum im. Tadeusza Kościuszki w Kaliszu, w zbiorach którego znajdują się najwcześniejsze prace artysty. Studia artystyczne odbył w Państwowej Szkole Sztuk Dekoracyjnych w Poznaniu (1922–1923) i w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie (1923–1929), w pracowniach profesorów Miłosza i Mieczysława Kotarbińskich oraz Władysława Skoczylasa. Od 1926 należał do Stowarzyszenia Polskich Artystów Grafików Ryt.
W latach 1933–1939 prowadził kursy rysunku w warszawskiej ASP w pracowni Mieczysława Kotarbińskiego. Od 29 sierpnia 1946 był profesorem nadzwyczajnym rysunku Akademii Sztuk Plastycznych w Warszawie, a 12 sierpnia 1950 został mianowany profesorem zwyczajnym grafiki. W 1955 został członkiem korespondentem Akademii Sztuki w Berlinie, a w 1965 otrzymał honorowe członkostwo Akademii Sztuk Pięknych we Florencji. Indywidualne wystawy prac artysty prezentowane były w licznych krajach Europy, Azji i obu Ameryk.
Od 1971 był członkiem Obywatelskiego Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie. Był członkiem Rady Krajowej PRON w 1983. W 1983 wybrany został w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Mieszkał w Warszawie przy ul. Mazowieckiej 11. Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w kwaterze C39-2-6.
W 1926 Kulisiewicz odwiedził Szlembark, wieś w Gorcach. Od tego czasu powracał tam często przez całe życie. W latach 1928–1930 stworzył cykl drzeworytów poświęcony Szlembarkowi. W przeciwieństwie do modnej w latach dwudziestych radosnej stylizacji góralszczyzny, ukazał świat Szlembarku w nastroju powagi i surowości. Drzeworyty Kulisiewicza wyróżniały się siłą ekspresji, monumentalizacją tematu. W okresie przedwojennym Kulisiewicz tworzył przeważnie drzeworyty, zestawiał prace w cykle monotematyczne; powstał zbiór szlembarski Szlembark, Bacówka, Metody, Wieś w Gorcach oraz później Szlembarskie rysunki.
Okres wojny Kulisiewicz spędził w Krakowie i Szlembarku. W powstaniu warszawskim spłonęła jego pracownia, wraz z 70 deskami drzeworytniczymi. Po wojnie zrezygnował z drzeworytów i poświęcił się rysunkowi i grafice miedziorytniczej – suchorytowi. W 1945 rysował ruiny Warszawy, tworząc cykl stu rysunków tuszem Ruiny Warszawy 1945, pokazany w 1947 w Muzeum Narodowym w Warszawie i wydany w postaci wielkoformatowego albumu. Artysta sporządzał w terenie szkice ołówkowe, z których w pracowni powstawały rysunki tuszem.
W okresie powojennym odbył wiele podróży, m.in. do Niemiec, Belgii, Brazylii, Chin, Francji, Holandii, Indii, Meksyku, Włoch i ZSRR. Kilkakrotnie wyjeżdżał do Berlina Wschodniego, gdzie w teatrze Berliner Ensemble szkicował inscenizacje sztuk Bertolta Brechta, Matki Courage i jej dzieci, Kaukaskiego Koła Kredowego i Życia Galileusza. Następne podróże zaowocowały cyklami rysunków z Czechosłowacji, Chin, Indii, Meksyku, Wenecji i Brazylii. W późniejszych cyklach zaczęły pojawiać się kolory.
Oprócz rysunków Kulisiewicz tworzył także cykle suchorytów Żołnierze rewolucji i pokoju, Bojownicy o wolność i demokrację, Stalowe ptaki, Kobieta, Macierzyństwo i matka, Moja historia sztuki, Krajobrazy spalone, Chiny oraz Ludzie Indii, Meksyku i Brazylii.
W 1986 roku powołał fundację Stypendia i Nagrody im. Tadeusza Kulisiewicza promującą młodych artystów. Na mocy testamentu Kulisiewicza wyposażenie jego warszawskiej pracowni przeszło na własność Muzeum Okręgowego Ziemi Kaliskiej w Kaliszu.