Piotr Hipolit Kostecki
Biografia
Piotr Hipolit Kostecki urodził się w Kaliszu 14 sierpnia 1794. Był synem Józefa Kosteckiego i Wiktorii z domu Kwaśniewskiej. Został ochrzczony 6 stycznia 1795 roku w Kolegiacie Kaliskiej. Ukończył Królewskie Gimnazjum Kaliskie. W dniu 13 maja 1810 roku został przyjęty do Szkoły Lekarskiej w Warszawie. Po przerwie w latach 1812–1814 kontynuował studia na tej uczelni, jednak został z niej usunięty 16 maja 1817 roku za udział w bójce (tzw. „sprawa Malcza”).
Kontynuował studia na Uniwersytecie Wrocławskim, a następnie w Berlinie i Wiedniu, gdzie od 1818 roku studiował okulistykę. 31 lipca 1819 roku uzyskał na Uniwersytecie Berlińskim stopień doktora medycyny i akuszerii na podstawie pracy Dissertatio inauguralis de monstruositatum origine.
Wkrótce potem został powołany do wojska, 27 października 1819 roku został mianowany lekarzem batalionowym i skierowany do Lazaretu Głównego na Ujazdowie. Dziesiątego sierpnia 1820 roku przeniesiono go do 6 Pułku Piechoty Liniowej, gdzie 17 listopada 1821 roku awansował na stanowisko lekarza sztabowego. W dniu 27 kwietnia 1823 roku dostał przydział do 3 Pułku Piechoty Liniowej. W dniu 24 stycznia 1831 roku, już w czasie powstania listopadowego, został skierowany do 2 Pułku Strzelców Konnych. Dnia 23 marca 1831 roku awansował na lekarza dywizji Rezerwy Jazdy. W kwietniu i maju tego roku był lekarzem w szpitalu we wsi Mieniawpowiecie mińskim.
W dniu 17 czerwca 1831 roku został przeniesiony do 3 Dywizji Piechoty, a następnie do ambulansów polowych Sztabu Głównego. Po upadku powstania listopadowego w dniu 21 października 1831 roku przybył z Płocka do Warszawy, gdzie stawił się przed KRW i ponowił przysięgę wierności carowi. Pracował w rosyjskich szpitalach. W 1832 roku zamieszkał w Sieradzu, gdzie 12 lutego 1833 roku został zdymisjonowany (przeniesiony w stan spoczynku), a Komisja Wsparcia dla Oficerów byłego Wojska Polskiego przydzieliła mu trzyletni zasiłek. Wkrótce przeniósł się do Kalisza, gdzie w latach 1834–1836 był lekarzem więziennym i prowadził jednocześnie gabinet lekarski.
Piotr Hipolit w 1835 roku mieszkał w Poddębicach, miał tam drewniany dom na gruncie czynszowym. Był też właścicielem kamienicy przy rynku w Kaliszu, którą sprzedał 19 września 1835 roku. W latach 1836–1837 wraz z żoną odbyli wyjazdy w interesach rodzinnych do Berlina, Poznania oraz do Chlewa, którego właścicielką była jego żona. W zachowanej dokumentacji paszportowej małżeństwa znajduje się opis: Piotr Kostecki – wzrost średni, oczy szare lub bure, włosy ciemne; Rozalia Kostecka – wzrost średni, oczy brunatne, włosy blond.
Od 1 stycznia 1837 roku do 1 czerwca 1839 roku pracował na stanowisku chirurga w Turku. Następnie od 12 lipca 1839 roku do 1 listopada 1843 roku był lekarzem miejskim w Gąbinie. Jego ostatnim miejscem pracy, od 1 grudnia 1843 roku do 31 grudnia 1849 roku było stanowisko lekarza górniczego w Dąbrowie Górniczej. Dopracował tam do emerytury. Przeniósł się do Wodzisławia, gdzie nadal prowadził praktykę.
Szlachectwo: Piotr Kostecki złożył 5 sierpnia 1837 roku podanie do Deputacji Szlacheckiej Guberni Kaliskiej o przyznanie szlachectwa, dołączając patent Orderu Św. Anny III klasy oraz List Przesyłczy Wielkiego Księcia Konstantego nr 1100 z 22 czerwca 1828 roku. Deputacja 12 lutego 1838 roku powiadomiła, że ma prawo wystąpić o nadanie szlachectwa dziedzicznego, lecz powinien prosić o to Księcia Namiestnika. W spisach szlachty dziedzicznej Królestwa Polskiego nie ma Piotra Hipolita Kosteckiego.
Życie prywatne: Piotr Hipolit był synem Józefa Kosteckiego i Wiktorii z domu Kwaśniewskiej. Został ochrzczony 6 stycznia 1795 roku w Kolegiacie Kaliskiej. Zmarł 26 grudnia 1859 roku w Wodzisławiu. Został żonaty z Pauliną Karśnicką; mieli co najmniej troje dzieci: Anicetę i Melanię (obie córki) oraz Władysława.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari nr 1334 – 2 czerwca 1831; Order Św. Anny III klasy, patent nr 683 – 9 kwietnia 1828; Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari nr 1334 – 2 czerwca 1831.