Marian Waldemar Kuczyński
Biografia
Marian Waldemar Kuczyński urodził się 22 listopada 1939 r. w Kaliszu. Był ekonomistą, dziennikarzem, publicystą i politykiem. W latach 1959–1966 należał do Związku Młodzieży Socjalistycznej i PZPR; studiował na Uniwersytecie Warszawskim. W trakcie studiów pełnił funkcję II sekretarza POPPZPR na Wydziale Ekonomii Politycznej UW. Od 1963 był inwigilowany przez funkcjonariuszy SB, na podstawie założonej dla niego sprawy operacyjnego rozpracowania (SOR) o kryptonimie „Rosomak”.
Po ukończeniu studiów został asystentem na Wydziale Ekonomii UW. W 1966 został usunięty z PZPR i zwolniony z pracy na UW. Otrzymał nakaz pracy w Zakładach Mechanicznych „Ursus”. W 1968 uczestniczył w spotkaniach dyskusyjnych studentów i młodej inteligencji, w tym w spotkaniu z 4 marca 1968, a 8 marca 1968 został aresztowany; zwolniono go po około pół roku. W latach 1973–1978 pracował jako adiunkt w Instytucie Organizacji, Zarządzania i Ekonomiki Przemysłu Budowlanego. W styczniu 1977 podpisał jeden z listów domagających się powołania komisji sejmowej ds. zbadania okoliczności wystąpień robotniczych w czerwcu 1976. W 1978 należał do założycieli Towarzystwa Kursów Naukowych (TKN) i następnie był jego wykładowcą. W ramach TKN wydano jego pracę poświęconą polskiej polityce gospodarczej lat 60. i 70. zatytułowaną Po wielkim skoku (1979). Publikował w wydawnictwach drugiego obiegu, głównie w „Biuletynie Informacyjnym” i „Robotniku”. W ramach represji w maju 1978 stracił pracę.
W sierpniu 1982 wyjechał do Francji wraz z córką celem kontynuacji jej leczenia. Pracował w École des hautes études en sciences sociales w Paryżu. Był też komentatorem Radia Wolna Europa, publicystą Aneksu, Kultury i Nowego Dziennika. Powrócił do Polski w lipcu 1989. Uczestniczył w tworzeniu rządu Tadeusza Mazowieckiego i opracowaniu jego programu. We wrześniu 1990 został mianowany na podsekretarza stanu w Urzędzie Rady Ministrów jako szef zespołu doradców premiera. We wrześniu 1990 stanął na czele nowo powołanego Ministerstwa Przekształceń Własnościowych. Rozpoczął prywatyzację przedsiębiorstw państwowych, przygotował utworzenie GPW i Komisji Papierów Wartościowych. Odszedł ze stanowiska wraz z całym gabinetem w styczniu 1991.