Maria Kolabińska
Biografia
Maria Kolabińska (ur. 18 sierpnia 1879 w Kaliszu, zm. 19 października 1957 w Warszawie) była polską socjologiem, jedną z pierwszych kobiet w polskiej socjologii.
Była jedną z czwórki rodzeństwa; uczęła się w żeńskim gimnazjum w Kaliszu, maturę zdawała eksternistycznie w gimnazjum męskim w tym mieście w 1899 roku. Wraz z siostrą Apolonią prowadziła do 1903–1905 tajną pensję dla dziewcząt w Kaliszu. W 1905 podjęła studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 1907 przeniosła się na Faculté de Droit et des Lettres Uniwersytetu w Lozannie. Była uczennicą Vilfredo Pareto i pod jego kierunkiem napisała rozprawę doktorską La circulation des élites en France. Étude historique depuis la fin du XIe siècle jusqu à la Grande Révolution; 15 maja 1912 otrzymała dyplom docteurs sciences sociales i wróciła do Polski.
Zatrudniła się w warszawskim Biurze Pracy Społecznej, agendzie Towarzystwa Popierania Pracy Społecznej, gdzie pracowała pod kierownictwem Władysława Grabskiego. W trakcie okupacji niemieckiej straciła pracę i wróciła do Kalisza, gdzie nauczała w szkole swej starszej siostry. Latem 1919 ponownie pojechała do Warszawy, gdzie podjęła pracę w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej, w dziale Inspekcji Pracy jako podinspektor. Od 1928 do 1939 kierowała referatem ochrony pracy kobiet i młodocianych (po Halinie Krahelskiej). Szczególnie interesowała się losem chronionych grup w przemyśle.
Podczas okupacji niemieckiej pracowała w Stołecznym Komitecie Pomocy Dzieciom i Młodzieży (potem Dział Opieki nad Dziećmi). Po upadku powstania warszawskiego została ewakuowana z miasta, ale już w maju 1945 do niego powróciła. Pracowała do emerytury (1951) w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. W 1947 uczestniczyła w Międzynarodowej Konferencji Pracy w Genewie, polskiej delegacji przewodniczył minister Kazimierz Rusinek. Nie angażowała się w sprawy polityczne. Musiała utrzymywać swoją starszą siostrę, bo komuniści nie przyznali jej emerytury. Nie założyła rodziny i pozostala panną. Zmarła w Warszawie. Pochowano ją obok siostry na cmentarzu Bródzieńskim (sektor 65G-3-25).
Jej praca La circulation des élites en France była jednym z dwóch doktoratów pod kierunkiem Vilfredo Pareto. Oceniał on bardzo wysoko jej osiągnięcia naukowe. Była także cytowana przez Pitirima Sorokina. Uważana jest za pionierskie opracowanie w dziedzinie analizy elit.