Konstanty Piotr Jabłoński
Biografia
Konstanty Piotr Jabłoński, ps. Kostek, urodził się 3 czerwca 1893 w Kaliszu. Był synem Konstantego i Marii z Szulczewskich. W młodości kontynuował naukę w Kaliszu i Warszawie, należał do Stowarzyszenia Postępowo-Demokratycznego, a w 1911 roku zdał maturę. Po wyjeździe do Belgii studiował na Uniwersytecie w Liège i brał udział w Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. W 1914 r. przyjechał do Krakowa, gdzie ukończył kurs oficerski Związku Strzeleckiego.
W sierpniu 1914 wraz z IV plutonem 1 kompanii kadrowej wyruszył z Krakowa. W październiku 1914 pod Dęblinem został ranny w lewą nogę, lecz kontynuował służbę. Walczył w bitwie pod Łowczówkiem i był ranny w Tarłowie 1 lipca 1915. Po leczeniu wrócił do III batalionu 1 pp. W 1917 internowany w Szczypiornie, pełnił funkcję komendanta bloku, później przewieziony do obozu w Łomży, a w lutym 1918 zwolniony. Po zwolnieniu działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Od 1 listopada 1918 walczył w 1 Lubelskim pułku piechoty (późniejszy 23 pp), najpierw z Ukraińcami, a później z bolszewikami. Dowodził 3 kompanią I batalionu 23 pp.
W czasie wojny polsko-bolszewickiej wyróżnił się 17 czerwca 1920 w walce pod Stefanpolu oraz w kontryuderzeniu nad Wieprzem w Macoszynie. 31 sierpnia 1920 dowódca I batalionu, kapitan Henryk Borowik sporządził wniosek na odznaczenie orderem Virtuti Militari; decyzja została zatwierdzona przez dowódców pułku, VI Brygady Legionów i 3 Dywizji Legionów. 14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana w piechocie. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 23 pp.
W latach następnych brał udział w licznych przeglądach i stanowiskach. W maju 1926, mimo że 71 pp występował przeciwko Marszałkowi, kontynuował służbę i w 1927 otrzymał awans na majora. W kolejnych latach służył w Dowództwie 27 Dywizji Piechoty, a także w Departamencie Piechoty MSWojsk. Następnie objął stanowiska dowódcy kompanii w szkole piechoty w Ostrowi Mazowieckiej, a później pracował w kadrach oficerów piechoty i w Dowództwie Okręgu II w Lublinie. We wrześniu 1939 pełnił służbę w Kwaterze Głównej Armii Poznań jako szef Wydziału Personalnego Oddziału I Sztabu i brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji dostał się do niemieckiej niewoli i osadzony został w Oflagu X B Nienburg, następnie przeniesiony do Oflagu X A Itzehoe, a na końcu do Oflagu X C Lübeck. Zmarł 6 marca 1942 w Lübeck i został pochowany na tamtejszym cmentarzu Vorwerker Friedhof.
Był żonaty z Anną z Wesołowskich (ur. 1893), z którą miał dwie córki: Marię (ur. 1920) i Wandę (ur. 1927).