Józef KoszutskiherbuLeszczyc
Biografia
Józef KoszutskiherbuLeszczyc urodził się w 1906 roku w Kaliszu, w rodzinie szlacheckiej. Był synem Bronisława, lekarza i późniejszego prezydenta Kalisza, oraz Józefy z domu Zboromirskiej, lekarki.
Po ukończeniu gimnazjum w Kaliszu studiował na Politechnice Warszawskiej (Wydział Mechaniczny), a następnie na Politechnice Lwowskiej, gdzie działał w ZNMS Życie. Reprezentował Życie w międzyorganizacyjnym Przedstawicielstwie Akademickiej Młodzieży Lewicowej, był działaczem ZNMS Lewicy, Klubu Młodej Inteligencji, a także współzałożycielem we Lwowie Związku Wolnomyślicieli Polskich. Utrzymywał kontakty z KPP; na jej polecenie wstąpił do PPS-Lewicy i był delegatem ze Lwowa na Krajową Konferencję PPS-Lewicy w Krakowie 18 grudnia 1927.
Brał udział w kampaniach wyborczych, udostępniał mieszkanie na zebrania działaczy KPZU, a w 1928 został aresztowany 28 marca za prowadzenie agitacji komunistycznej i skazany na 4 tygodnie pozbawienia wolności; na poczet kary zaliczono areszt śledczy. Po zwolnieniu wielokrotnie występował na wiecach i masówkach z ramienia Lewicy Akademickiej. W latach 1933–1939 pracował jako inżynier w Fabryce Lokomotyw w Chorzowie.
We wrześniu 1939 wyjechał do Lwowa, gdzie był naczelnikiem warsztatów tramwajowych i działał w Związku Zawodowym Pracowników Przedsiębiorstw Przedsiębiorstw Komunalnych. Był korespondentem Czerwonego Sztandaru; po agresji Niemiec na ZSRR ewakuował się do Taszkentu, by pracować jako ślusarz w fabryce bawełny. W lutym 1942 zgłosił się do Armii Andersa, został strzelcem w 9 Dywizji Piechoty. Ewakuowany do Iranu, później do Palestyny i Syrii, wykładał na wojskowych kursach kierowców i mechaników samochodowych oraz nauczał w szkołach wojskowych. W 1943 mianowany podporucznikiem czasu wojny, a w 1945 porucznikiem kontraktowym.
Po wojnie na prośbę skierowany do obozu repatriacyjnego w Suezie, skąd wrócił do Polski; 31 grudnia 1945 został pułkownikiem czasu wojny. Mianowany szefem Departamentu Sprzętu Wojennego MONTRJN, od maja 1946 członek PPR, aktywny uczestnik kampanii przedreferendum 1946. Po zwolnieniu z wojska w marcu 1947 został dyrektorem naczelnym Zakładów Budowy Huta Zgoda w Świętochłowicach, później Zakładów Starachowickich. Od 1949 był członkiem Komitetu Powiatowego PZPR w Starachowicach, od lipca 1950 rektorem Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Katowicach, a w latach 1952–1953 przewodniczył Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach. Był posłem na Sejm PRL I kadencji (1952–1957) i delegatem na II Zjazd PZPR (1954). Od jesieni 1953 pracował w dyplomacji, 7 grudnia 1953 mianowany posłem PRL w Szwecji, a 21 września 1956 objął stanowisko ambasadora nadzwyczajne i pełnomocnego w Szwecji. Następnie od 2 stycznia 1958 do 14 lutego 1964 był ministrem pełnomocnym i ambasadorem w Szwajcarii. Później służył jako wicedyrektor Departamentu IV MSZ; w 1968 został zwolniony ze stanowiska i przeszedł na rentę dla zasłużonych.
Mieszkał w Warszawie. Był żonaty z Barbarą Koszutską z domu Safir (1906–2008). Pochowany na Powązkach (kwatera B37-2-18).