Jerzy Kamiński
Biografia
Urodził się w Kaliszu z ojca Wacława Kamińskiego i matki Marii (z domu Mejer) jako najstarszy z trojki dzieci. Dorastał w kamienicy przy ulicy Sukienniczej 9. Działał w konspiracji od 1942 roku i został zaprzysiężony do Narodowych Sił Zbrojnych w Leszczynach koło Garwolina pod pseudonimem Światowid-Byczyński. W maju 1944 roku walczył w partyzantce NSZ w Górach Świętokrzyskich. Podczas godziny W przebywał z plutonem OS NSZ pod dowództwem kapitana Romana na placu Dąbrowskiego 5, skąd rozpoczął atak. Zyskał pierwszy pistolet maszynowy, uczestniczył w szturmie na budynek PAST-y i obronie ul. Królewskiej. Pod koniec września awansował na dowódcę 3 plutonu, a przed upadkiem powstania stał się podporucznikiem. Został odznaczony Krzyżem Walecznych oraz Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari; jednak z powodu brakującej dokumentacji odznaczenie nie zostało oficjalnie uznane. Po powstaniu trafił do niewoli i przebywał w obozach Stalag XIB Fallingbostel, a następnie w OFlagach Bergen-Belsen, Grossborn-Westfalenhof, Sandbostel i Lubeka. Po wojnie wrócił do rodzinnego Kalisza i ponownie zamieszkał z rodzicami przy Sukienniczej.
Ukończył Politechnikę Warszawską ze stopniem magistra inżyniera budownictwa i pracował jako konstruktor budowlany w biurze projektów przy ul. Królewskiej. Do czasu studiów nie ujawniał wojennej przeszłości i był wzywany na obowiązkowe szkolenie wojskowe. W Niemczech poznał Waleriana Klimowicza, ojca żony Teresy; para miała dwóch synów. Po ślubie mieszkali przy ul. Sulkiewicza w Warszawie, lecz zostali eksmitowani z powodu inwestycji rządowej i przenieśli się na Bielany. W 2012 roku prezydent Bronisław Komorowski nadał mu Krzyż Srebrny Virtuti Militari.