Jerzy Kamiński
Biografia
Jerzy Kamiński urodził się 5 lutego 1924 roku w Kaliszu w rodzinie Wacława Kamińskiego i Marii z domu Mejer. Był najstarszym z trojga dzieci i dorastał w kamienicy rodziców przy Sukienniczej 9.
Działał w konspiracji od 1942 roku. Do Narodowych Sił Zbrojnych został zaprzysiężony w Leszczynach koło Garwolina pod pseudonimem Światowid-Byczyński. W maju 1944 roku walczył w partyzantce NSZ w okolicach Ćmielowa w Górach Świętokrzyskich.
W trakcie Godziny W przebywał z plutonem OS NSZ na placu Dąbrowskiego 5, skąd rozpoczął atak. W pierwszych godzinach powstania zdobył swój pierwszy pistolet maszynowy. Następnie brał udział w szturmie na budynek PAST-y i w obronie ulicy Królewskiej. Pod koniec września awansował na dowódcę 3 plutonu, a przed upadkiem powstania na porucznika.
Został odznaczony Krzyżem Walecznych, a także Krzyżem Srebrnym orderu Virtuti Militari przez generała Tadeusza Bora-Komorowskiego, jednak z powodu zaginięcia dokumentacji odznaczenia nie zostało ono oficjalnie uznane.
Po upadku powstania trafił do niewoli wraz z 4 kompanią do obozu Stalag XIB Fallingbostel, skąd następnie przenoszono go do oflagów Bergen-Belsen, Grossborn-Westfalenhof, Sandbostel i Lubeka.
Po zakończeniu wojny w 1945 roku powrócił do rodzinnego Kalisza i ponownie zamieszkał z rodzicami w kamienicy przy ulicy Sukienniczej.
Ukończył Politechnikę Warszawską ze stopniem magistra inżyniera budownictwa, a następnie pracował jako konstruktor budowlany w biurze projektów przy ulicy Królewskiej. Nie ujawnił władzom PRL swojej przeszłości wojennej, co doprowadziło do wezwania na obowiązkowe szkolenie wojskowe podczas studiów.
Podczas pobytu w Niemczech poznał Waleriana Klimowicza, ojca żony Teresy; mieli dwójkę synów. Po ślubie zamieszkali w Warszawie na ulicy Sulkiewicza, lecz zostali eksmitowani ze względu na inwestycję rządową, po czym przeprowadzili się na Bielany.
W 2012 roku został oficjalnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari przez prezydenta Bronisława Komorowskiego.