Ignacy Jasiński
Biografia
Ignacy Jasiński urodził się 7 grudnia 1833 w Kaliszu. Był synem Marii za Strzyżowskich i Franciszka Jasińskiego oraz bratem Antoniego Ludwika Jasińskiego (ur. 1832, zm. 1903).
Ojciec mieszkający w Kaliszu zaczynał pracować jako rachmistrz w kontroli skarbowej województwa kaliskiego. Ignacy ukończył gimnazjum gubernialne w Suwałkach w 1852 roku, a w 1854 roku rozpoczął studia w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie w klasie Rafała Hadziewicza, jednocześnie studiował na Akademii Medyko-Chirurgicznej. Jako student był zaangażowany w ruch niepodległościowy.
W 1861 roku pojawił się jego rysunek patriotyczny Polski przedstawionej jako „Obłąkana”. W 1863 roku oskarżony o przynależność do partii Mierosławskiego i udział w spisku na życie carskiego namiestnika Berga został skazany na zesłanie w głąb Rosji do Wiатki wraz z Teofilą Błędkowską (Teofilą Blendkowską). W archiwach Wiатki (obecnie Kirow) znajdują się akta policji carskiej z aresztowania obojga w Warszawie, wyroku w Pskowie i zsyłki do Wiатki w 1864 roku. W Polsce zachował się także portret żony Sukorowa. W Wiатce Jasiński uczył rysunku m.in. młodego Konstantina Ciołkowskiego i późniejszą portrecistkę Annę Bilińską. Dokumentem zsyłki pozostaje notatnik malarza.
Po powrocie z zesłania w 1866 roku wynajął pracownię w Hotelu Europejskim. Zachowały się dwa portretu narzeczonej Celiny Mejer oraz liczne szkice z lat 1867–1880; większość prac Jasińskiego znajduje się w Muzeum Narodowym w Warszawie, a jeden obraz w Muzeum Narodowym w Krakowie. W 1869 roku namalował autoportret ze sztafażem, niosącym wspomnienia zesłania, zatytułowany Wygnaniec. Portret Arcybiskupa Wiatki znajduje się w Moskwie. W 1873 roku studiował w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych w klasie profesora Sandora Wagnera. Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych wielokrotnie nagradzało jego prace od 1860 roku aż do śmierci.
Po powrocie z zesłania jego malarstwo odchodziło od akademizmu na rzecz portretów psychologicznych, malowanych mocnymi pociągnięciami pędzla. Jasiński był uznawany za członka straconego pokolenia artystów, a Witkiewicz pisał o nim jako o jednym z prekursorów rozwoju sztuki polskiej. Zmarł 16 października 1878 roku w Meranie (Szwajcaria) i tam również został pochowany.