Hipolit Dobruchowski
Biografia
Hipolit Dobruchowski, herbu Ogończyk, urodził się 11 sierpnia 1806 w Kaliszu jako syn Józefa i Zofii z Ojrzanowskich. Pochodził ze szlacheckiej rodziny zamieszkującej Wielkopolskę.
Ukończył warszawską wojewódzką szkołę pijarów, a następnie Korpus Kadetów w Kaliszu. Od 1825 pracował na stanowisku konduktora w Sztabie Kwatermistrzostwa Generalnego. Był jednym z twórców Topograficznej Karty Królestwa Polskiego, wydanej w Warszawie w 1843 roku.
Po wybuchu powstania listopadowego służył w 8 Pułku Piechoty Liniowej. W dniu 15 stycznia 1831 roku uzyskał awans na podporucznika, a 30 stycznia został przeniesiony do batalionu artylerii. Ciężko ranny. Za zasługi został odznaczony Złotym Krzyżem Orderu Virtuti Militari przyznanym 14 września 1831 roku (nr 2571).
Po powstaniu pracował na stanowisku rewizora pomiarów w Wydziale Lasów Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w Warszawie. Zasłużonej służbie nadano order św. Anny przez cara Aleksandra II. Na mocy decyzji Rady Stanu Królestwa Polskiego z 29 czerwca (11 lipca) 1840 roku Dobruchowski h. Ogończyk został uznany za szlachtę dziedziczną.
Dwukrotnie żonaty: najpierw z Filipiną z Mściwujewskich (ślub w Warszawie w 1835); po jej śmierci ożenił się z Matyldą z Lemańskich Bukowczyk. Z pierwszego małżeństwa urodził się syn Wacław, który zmarł po roku. Z małżeństwa z Matyldą urodziło się więcej dzieci: Jan Józef (Warszawa, 1843), Teofil Hipolit (Gardzienice, 1846) i Filipina zamężna z Eugeniuszem Warmskim. Zmarł w Warszawie 21 czerwca 1887 roku; pochowany na Starych Powązkach, kwatera 181-6-10.