Boris Borvine Frenkel

Urodził się w 1895 roku w Kaliszu (lub w Słupcy) i był polskim malarzem pochodzenia żydowskiego, działającym we Francji. Wychował się na wsi i uczył w chederze. Po ukończeniu w 1916 roku kaliskiego gimnazjum uczył się grawerowania, a następnie wyjechał do Lwowa, gdzie od 1919 studiował na Wydziale Architektury tamtejszej Politechniki. Zaangażował się w działalność komunistyczną (inne źródła mówią o współpracy z anarchistami), został aresztowany za kolportowanie ulotek o treści antypaństwowej i osadzony w więzieniu w Warszawie. Po odbyciu kary wyjechał do Berlina, gdzie zetknął się z żydowskim środowiskiem intelektualnym i artystycznym. Poznał Else Lasker-Schüler, Pereca MarkiszaiChajma Nachmana Bialika oraz twórczość grupy Der Sturm. Zatrudniony w teatrze Erwina Piscatora tworzył dekoracje do wystawianych tam przedstawień. Następnie zaciągnął się do pracy na statku towarowym i opłynął świat, podczas podróży statek zawijał do portów Afryki i Australii.

W 1924 zamieszkał na krótko w Paryżu, następnie wyjechał do Brukseli, gdzie mieszkał do 1930. Pobierał tam lekcje u Henry\'ego van de Veldego, ukończył też École des arts décoratifs, na ten okres datuje się jego największa aktywność twórcza. Zaangażował się również w działalność teatralną, był choreografem sztuki Siedmiu powieszonych Leonida Andriejewa, a następnie założył własne warsztaty sztuki dramatycznej. Był organizatorem kilku przedstawień, które wystawiono w języku rosyjskim i jidysz. W 1930 w Musées royaux des Beaux-Arts de Belgique w Brukseli miała miejsce wystawa indywidualna jego twórczości, jednak wkrótce został wydalony z Belgii i zamieszkał w Paryżu. W 1937 przyłączył się do Fundacji Żydowskiego Związku Malarzy, która skupiała ponad dwustu artystów. Po wybuchu II wojny światowej i wkroczeniu wojsk niemieckich ukrywał się w południowo-zachodniej Francji. Powrócił do Paryża po zakończeniu wojny. By uczcić pamięć zgładzonych podczas Holokaustu bliskich i znajomych założył w 1960 stowarzyszenie i magazyn Nos Artistes, publikował też w piśmie Unser Stimme.