Andrzej Leszek Bonusiak
Biografia
Andrzej Leszek Bonusiak urodził się w Kaliszu jako najstarszy syn Włodzimierza Bonusiaka w 1968 roku. W 1982 roku przeprowadził się wraz z rodziną do Rzeszowa, gdzie ukończył szkołę średnią w 1986 roku.
Następnie podjął studia historyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, które ukończył w 1992 roku magisterium. Bezpośrednio potem został zatrudniony na macierzystej uczelni w Instytucie Historii na stanowisku asystenta. W 1996 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii na podstawie pracy pt. "Lwów 1918–1939. Ludność, przestrzeń, samorząd", której promotorem był prof. Stanisław Gajewski. Wraz z nowym stopniem naukowym awansował na stanowisko adiunkta, które zajmował także po przekształceniu w 2001 roku Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Uniwersytet Rzeszowski.
W 2005 roku Rada Wydziału Historycznego Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii o specjalności historia najnowsza na podstawie rozprawy nt. Szkolnictwo polskie w Stanach Zjednoczonych Ameryki w latach 1984–2003. Analiza funkcjonalno-instytucjonalna. W 2006 roku został profesorem nadzwyczajnym, jest kierownikiem Zakładu Historii XIX wieku, dziejów Polonii i Emigracji. W latach 2008–2012 pełnił funkcję prodziekan ds. studenckich Wydziału Socjologiczno-Historycznego Uniwersytetu Rzeszowskiego.
Dorobek naukowy i odznaczenia: Zainteresowania naukowe Andrzeja Bonusiaka koncentrują się wokół zagadnień związanych z diasporą polską (szkolnictwem i organizacjami oświatowymi), dziejami regionalnymi (historia najnowsza) oraz Polonią w krajach byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Do najważniejszych jego publikacji należą: Galicja w 1848 roku. Demografia, działalność polityczna i społeczna, gospodarka i kultura (red., z Marianem Stolarczykiem), Rzeszów 1999; Lwów w latach 1918–1939. Ludność, przestrzeń, samorząd, Rzeszów 2000; Rzeszów na przestrzeni wieków (od czasów przedlokacyjnych do 1918 r.) (z Edytą Czop), Rzeszów 2001; Towarzystwo Przyjaciół Rzeszowa 1979–1999 (z Edytą Czop), Rzeszów 2001; Dzieje polskiego szkolnictwa sobotniego w metropolii chicagowskiej 1951–1997, Przemyśl 2001; Małe regiony w wielkiej polityce Polski, Słowacji i Ukrainy (red., z Marianem Stolarczykiem i Jerzym Kuzickim), Rzeszów 2003; Szkolnictwo polskie w Stanach Zjednoczonych Ameryki w latach 1984–2003. Analiza funkcjonalno-instytucjonalna, Rzeszów 2004; Wspólnota polska w Berdiańsku. Wyzwania współczesności. Monografia, Donieck 2008; Migracje polskie – historia i współczesność (z Edytą Czop i Katarzyną Stukus), Rzeszów 2010; Polacy Berdiańska. Dokumenty, fakty, komentarze (z Edytą Czop, Heleną Krasowską i Lechem Aleksym Suchomłynowem) (inne języki), Piła 2011; Polacy w niepodległej Ukrainie. Analiza strukturalno-funkcjonalna, Rzeszów 2013; Tropem rzeszowskich miejsc pamięci (z Edytą Czop i Pawłem Gratą), Rzeszów 2017; Głos Nauczyciela 1986–2015, Rzeszów 2019; Prvá svetová vojna v Karpatoch = Pierwsza wojna światowa w Karpatach (z Péterem Kóną) 2020; Mniejszość polska na Ukrainie w walce o demokratyczną, wolną i jednolitą ojczyznę, Rzeszów 2022.
Poza tym interesuje się dziejami techniki wojskowej, a także turystyką. W 2001 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi za wzorowe, wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej.