Aleksander Franciszek Bieniecki
Biografia
Aleksander Franciszek Bieniecki urodził się w Kaliszu 15 października 1893 roku jako syn Franciszka Józefa. Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.
W Wojsku Polskim służył m.in. w Dowództwie Okręgu Generalnego Warszawa; jego macierzystym oddziałem był 1 Pułk Piechoty Legionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 608. lokatą w korpusie oficerów piechoty, po czym przeniesiono go do 14 Pułku Piechoty we Włocławku i do Oddziału III Sztabu Generalnego na stanowisko kierownika referatu. Następnie pracował w Biurze Ogólno-Organizacyjnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. 23 grudnia 1927 przeniesiono go do kadry oficerów piechoty, a 2 listopada 1928 powołano do Wyższej Szkoły Wojennej, gdzie uczestniczył w kursie 1928/30. Z dniem 1 listopada 1930 objął stanowisko dowódcy I batalionu w 2 Pułku Piechoty Legionów w Sandomierzu, detaszowanego w Staszowie, a w 1932 został szefem sztabu 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach. 17 stycznia 1933 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 i 9. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W czerwcu 1933 przeniesiono go do 4 Pułku Piechoty Legionów na stanowisko zastępcy dowódcy pułku, a 31 maja 1934 przeszedł w stan spoczynku.
Na przełomie 1942 i 1943 objął obowiązki szefa Oddziału II Sztabu Komendy Okręgu Lubelskiego Armii Krajowej. Pułkownik Bieniecki był żonaty z Jadwigą. Na początku października 1944 oboje zostali zatrzymani przez funkcjonariuszy NKWD i osadzeni na zamku lubelskim. Ze sprawozdania generała Iwana Sierowa wynika, że pułkownik Bieniecki i jego żona Jadwiga zostali zastrzeleni bez wyroku sądowego, na rozkaz Stanisława Radkiewicza; zbrodnia miała być popełniona prawdopodobnie w lesie pod Jastkowem.