Bolesław Grodziecki
Biografia
Urodzony w Kaliszu jako syn Hipolita i Władysławy z Gołembowskich, Bolesław Grodziecki ukończył Akademię Handlową w Lipsku. Po studiach związany z licznymi przedsiębiorstwami, zajmował wysokie stanowiska, m.in. w Towarzystwie Przemysłowym 'B. Hantke' (szef biura sprzedaży, 1900–1905) oraz wicedyrektora warszawskiego przedstawicielstwa firmy branży metalowej 'Prodamet' (1906–1908).
Po przeprowadzce do Libawy, a później do Petersburga pełnił funkcje dyrektora administracyjnego i handlowego Zakładów Metalowych 'Boecker i Ska' (1908–1912) oraz dyrektora Kartelu Gwoździ i Drutu 'Prowołoka' (1912–1917).
W czasie Wielkiej Wojny zaangażował się w pomoc humanitarną, będąc jednym z wiceprezesów Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny w komitecie petersburskiego oddziału od września 1915 r.
W niepodległej Polsce wspólnie z przedstawicielami rządu Semena Petlury zredagował umowę handlową z Ukrainą; Grodziecki stanął na czele spółki 'Polblok'. Jego działalność polityczną dostrzegł Wincenty Witos, który zaproponował mu objęcie teki ministra aprowizacji. Urząd objął 12 stycznia 1921 r. Jako szef resortu przedstawił stan komisji aprowizacyjnej i formułował rozporządzenia dotyczące m.in. transportu zboża, wypieku chleba i cen potraw w restauracjach. W maju 1921 r. zaczął uchylać niektóre rozporządzenia, aby doprowadzić do uwolnienia wolnego rynku. 7 maja 1921 r. odszedł z urzędu.
Po odejściu z rządu razem z Gabriel Narutowiczem i Ignacy Mościckim współzałożył centrową Unię Narodowo-Państwową. W 1923 r. przeniósł się na teren Górnego Śląska i pracował jako dyrektor handlowy w Zjednoczonych Hutach 'Królewska' i 'Laura'. W 1930 r. objął stanowisko dyrektora Syndykatu Polskich Hut Żelaznych. Od 1927 do 1939 r. pełnił funkcję honorowego konsula Finlandii dla województw śląskiego, kieleckiego i krakowskiego. Do lutego 1938 r. pracował w syndykacie, a następnie objął kierownicze stanowisko w przedsiębiorstwie 'Elibor'.
Po wybuchu II wojny światowej pozostał w okupowanej Polsce, pracował w Hucie 'Bismarck' w Chorzowie. W listopadzie 1939 r. zaproponował niemieckiemu rządowi uregulowanie stosunków polsko-niemieckich, lecz bez odzewu. Zmarł w Wiesbaden 30 stycznia 1960 r. Został pochowany na cmentarzu Sudfriedhof (grób szeregowy E12, rząd 08, nr 175); nagrobek rozebrano w 1989 r.